4566d72a-b46d-43f0-88ff-33850fa4dff6_kiem_plantje_sh_73588300_490x330

Wie de waarheid leert kennen die vrij maakt, zal er ook steeds sterker naar verlangen om persoonlijk in die vrijheid te leven. Dat brengt me bij het tweede kenmerk van Kerk-zijn: spirituele vorming. Hoe kunnen christenen groeien in Christus? Hoe komt de vrucht van de Geest tot bloei in mensenlevens? In deze spirituele vorming gaat het om processen en oefeningen die ons helpen om steeds meer op Jezus te gaan lijken. Want het is geen automatisme dat iemand die al zijn of haar hele leven naar de kerk gaat of iemand die kort geleden tot bekering is gekomen, groeit in gelijkvormigheid aan het beeld van Christus.  (Eugene Peterson, Christ Plays in Ten Thousand Places, blz. 1 en 6. 10)

In veel kerken lijkt het een geaccepteerd verschijnsel te zijn dat de gemeenteleden min of meer trouw naar de samenkomsten komen en eventueel een taak hebben, zonder dat er sprake is van een groeiende geestelijke conditie. Soms lijkt het er in kerken op dat de kerkgangers zich als consumenten gedragen: ze zoeken een inspirerende preek, een goede aanbidding, een laagdrempelige sfeer en een gezellige ontmoeting, en als ze dat allemaal vinden zijn ze blij en dankbaar, en als het er niet is uiten ze hun kritiek . Spirituele gemeenteopbouw legt in het verlengde van spirituele theologie veel nadruk op spirituele vorming. Daarin spelen geestelijke oefeningen en geestelijke begeleiding een belangrijke rol. Maar de diepste ontdekking die we zullen doen terwijl we spiritueel gevormd worden is dat juist onze zwakheid en onze pijn een bron van vorming zijn, dat niet onze ervaringen met God talrijker en diepgaander worden maar wel onze dorst naar God (die zich vaak verborgen houdt), en dat ons diepste probleem is dat we verslaafd zijn aan onszelf en niet aan hem die ons geschapen heeft. Spirituele vorming betekent dat we in de geloofsgemeenschap samen zijn om te leren ervaren wat het betekent om tegen Jezus te zeggen: ‘U moet groter worden, en ik kleiner’ (Johannes 3:30).